نگرانی درباره آینده در نوجوانی طبیعی است، اما نگرانی بیش از حد می‌تواند زندگی نوجوان را تحت تأثیر قرار دهد.

ترس از آینده ممکن است تحت تأثیر عواملی مانند فشار تحصیلی، کمال‌گرایی، مقایسه اجتماعی، ترس از انتخاب اشتباه، تجربه شکست، عدم قطعیت و حتی اضطراب والدین قرار بگیرد.

مهم‌ترین کاری که والدین می‌توانند انجام دهند این نیست که به نوجوان قول دهند «همه چیز حتماً خوب خواهد شد». هیچ‌کس نمی‌تواند چنین تضمینی بدهد.

پیام سالم‌تر این است:

«ما نمی‌دانیم دقیقاً آینده چه شکلی خواهد بود، اما می‌توانیم یاد بگیریم با تغییرات کنار بیاییم، تصمیم بگیریم، اشتباه کنیم، اصلاح کنیم و قدم بعدی را برداریم.»

نوجوانی قرار نیست دوره‌ای باشد که فرد از همین حالا تمام زندگی خود را پیش‌بینی کند. هدف اصلی این است که نوجوان به تدریج یاد بگیرد عدم قطعیت را تحمل کند، روی چیزهایی که در کنترلش هستند تمرکز کند و به جای زندگی کردن در آینده، برای امروز قدم‌های قابل انجام بردارد .

ممکن است فردی رشته تحصیلی خود را تغییر دهد، علایقش عوض شود یا مسیر شغلی متفاوتی را انتخاب کند.