ﺑﺮاي ﺑﻬﺒﻮد ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ ﻛﻮدﻛﺎن و ﻧﻮﺟﻮاﻧﺎن، اﻧﮕﻴﺰش و ﺧﻮداﻧﮕﻴﺨﺘﮕﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد. ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻣﻨﻈﻮر، ﻣﻲﺗﻮان از راﻫﻜﺎرﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل:

1) اﻳﺠﺎد ﻣﺤﻴﻄﻲ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎن و اﻟﻬﺎمﺑﺨﺶ: ﻣﺤﻴﻂ ﺗﺤﺼﻴﻠﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ داﻧﺶآﻣﻮزان اﺣﺴﺎس رﺿﺎﻳﺖ و ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ و اﻧﮕﻴﺰه آنﻫﺎ ﺑﺮاي ﻳﺎدﮔﻴﺮي اﻓﺰاﻳﺶ ﻳﺎﺑﺪ. ﺑﻪ ﻋﻼوه، در اﻳﻦ ﻣﺤﻴﻂ، ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮاي ﭘﺮورش ﺧﻮداﻧﮕﻴﺨﺘﮕﻲ و اﻓﺰاﻳﺶ اﻧﮕﻴﺰه ﻓﺮاﻫﻢ ﺷﻮد.

استاندارد سازی زیرساخت مدارس با رویکرد سلامت روان کودک و نوجوان

٢) ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻫﺪاف ﻣﻄﻠﻮب: داﻧﺶآﻣﻮزان ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻫﺪاف ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻖ و ﻣﻄﻠﻮب ﻣﺘﻤﺮﻛﺰ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ آنﻫﺎ رﺳﻴﺪن را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﭼﺎﻟﺶ ﻣﺸﻮقدﻫﻨﺪه ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. اﻫﺪاف ﺑﺎﻳﺪ واﻗﻊﮔﺮاﻳﺎﻧﻪ و ﻗﺎﺑﻞ اﻧﺪازهﮔﻴﺮي ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮاي داﻧﺶآﻣﻮزان ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

٣) ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮش ﺷﻜﺴﺖ: داﻧﺶآﻣﻮزان ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮش ﺷﻜﺴﺖ و ﺧﻄﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل راهﻫﺎي ﺑﻬﺒﻮد ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻨﺪ. در اﻳﻦ ﻣﻮرد، ﻣﻲﺗﻮان از اﻧﮕﻴﺰه داﺧﻠﻲ ﺑﺮاي ﺑﻬﺒﻮد و ﺗﻼش ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮاي رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﻫﺪف اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد.

٤) ﭘﺮورش ﺧﻮدﺷﻨﺎﺳﻲ و ارﺗﻘﺎي اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ: داﻧﺶآﻣﻮزان ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ از ﻧﻘﺎط ﻗﻮت و ﺿﻌﻒ ﺧﻮد آﮔﺎﻫﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن اﻋﺘﻤﺎد ﻛﻨﻨﺪ و در راﺳﺘﺎي رﺳﻴﺪن ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺧﻮد ﺗﻼش ﻛﻨﻨﺪ.

٥) اﺳﺘﻔﺎده از روشﻫﺎ ي ﺗﺪرﻳﺲ ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ اﻧﮕﻴﺰش: روشﻫﺎ ي ﺗﺪرﻳﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺮ اﻧﮕﻴﺰش داﻧﺶآﻣﻮزان ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬار ﺑﺎﺷﻨﺪ. از روشﻫﺎ ي ﺗﺪرﻳﺴﻲ ﻣﺜﻞ اﺳﺘﻔﺎده از ﺑﺎزيﻫﺎي آﻣﻮزﺷﻲ، ﻓﻴﻠﻢﻫﺎ ي آﻣﻮزﺷﻲ، ﭘﺮوژهﻫﺎي ﮔﺮوﻫﻲ و ﺗﺪر ﻳﺲ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﭘﺬﻳﺮ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد ﺗﺎ اﻧﮕﻴﺰه و ﺧﻮداﻧﮕﻴﺨﺘﮕﻲ داﻧﺶآﻣﻮزان اﻓﺰاﻳﺶ ﻳﺎﺑﺪ.

٦) اﻳﺠﺎد راﺑﻄﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺎ داﻧﺶآﻣﻮزان: ﻣﻌﻠﻤﺎن و واﻟﺪﻳﻦ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﺮﻗﺮاري راﺑﻄﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺎ داﻧﺶآﻣﻮزان و ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ از آنﻫﺎ، اﻧﮕﻴﺰش و ﺧﻮداﻧﮕﻴﺨﺘﮕﻲ آنﻫﺎ را اﻓﺰاﻳﺶ دﻫﻨﺪ. ﺑﻪ داﻧﺶآﻣﻮزان اﺣﺴﺎس ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ آنﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ و از آنﻫﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ.

٧) اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﺎداشﻫﺎ و ﺗﺸﻮﻳﻖﻫﺎ: اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﺎداشﻫﺎ و ﺗﺸﻮﻳﻖﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ اﺑﺰار اﻓﺰاﻳﺶ اﻧﮕﻴﺰه و ﺧﻮداﻧﮕﻴﺨﺘﮕﻲ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﺷﻮد. اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ روش ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرت زﻳﺎد و ﻣﺴﺘﻤﺮ ﺻﻮرت ﺑﮕﻴﺮد و از آن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ راه ﺣﻞ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﺮاي ﺣﻞ ﻣﺸﻜﻼت اﺳﺘﻔﺎده ﻧﺸﻮد.

دغدغه‌های یک مشاور مدرسه از نگاه روانشناسی تربیتی