هوش مالی در کودکان

میخوام بهتون یه موضوعی و بگم که اگه بدونی شاید از امروز کمتر به فرزندتون بگید. آفرین.
شاید به خویتون بگید مگه آفرین گفتنم میتونه اشتباه باشه؟ نه، اتفاقا تشفیخ کردن یکی از بهترین کارهایی که والد میتونه انجام بده. اما یه تفاوت کچیک وجود داره که خیلی از ما از اون بیخبریم. تفاوت بین تشفیخ کردن نتیجه و تشفیخ کردن تلاش.
اجازه بدید با یه مثال ساده توضیح بدم. فرض کنید فرزندتون یه نقاشی کشیده. ما معمولا بدون فکر میگیم وای چه نقاشی قشنگی آفرین.
یا وقتی نمره خوبی میگیره میگیم آفرین تو خیلی باهوشی. این جمله ها از روی محبت گفته میشه. اما اگه همیشه فقط نتیجه یا باهوش بودنه کودک رو تحسین کنیم ممکنه اون کم کم باور کنه ارزشش فقط به موفقیتاش بستگی داره.
تو چندی شرائطی بعضی از بچه ها از ترس این که اشتباک کنن دیگه حاضر نیستن کارهای جایدی رو امتحان کنن. چون نگرانه اگه موفق نشن دیگه اون آفرین رو نمیشنوند.حالا ببینید اگه همین تشبیه رو کمی تغییر بدیم چه اتفاقی میوفته.
بجا این که بگیم تو خیلی باهوشی بگیم دیدم چقدر برای نقاشی وقت گذاشتی دیدم چند بار پاک کردی و دوباره کشیدی از این که اینقدر باحسله تلاش کردی واقعا خوشم اومد. یا این که بهشون بگیم دیدم چقدر برنامه ریزی کردی تا این نتیجه رو بگیری. در این حالت کودک یاد میگیره که تلاش کردن ارزش منده نه فقط برنده شدن.
و این دقیقا همون چیزی استش که بعدها تو مدرسه دانشگاه و حتی زندگی به فرزند ما کمک میکنه.این که اگه شکست خورد دست دست تلاش نکشه و کم نیاره. کودکانی که برای تلاششون دیده میشن معمولا اعتماد به نفس امیغتری دارن.
اونا یاد میگیرن اشتباه کردن بخشی از یادگیریه نه نشونه ی شکست. پس از اینروز قبل از این که بگیم آفرین چند ثانیه فکر کنیم. از خودمون بپرسیم امروز میتونم تلاش فرزند ما ببینم یا فقط نتیجه برام مهمه.
گاهی همین تغییر کوچیک تو کلمات میتونه نگاه یک کودک رو به خودش و توانایهاش برای همیشه تغییر بده. تا قسمت بعدی از والدکه هستیاتون باشه ما با کلماتمون فقط با فرزندانمون حرف نمیزنیم.ما داریم صدای گفتگوی درونی آینده اونو میسازیم.