برخورد با بدرفتاری کودک

سلام به یه قسمت دیگه از والدکست خوش اومدید. من شیما خواجوی هستم، مشاور کودک و نوجوان. توی موقعیتی که میگم خودتون رو تصور کنید. تصور کنید توی یه مهمانی هستین که فرزندتون یهو سر شما داد می‌زنه یا وسیله‌ای رو پرتاب می‌کنه یا اصلا رفتار نامناسبی انجام میده که شما شرمنده میشین. اولین رفتاری که از خودتون نشون میدین چیه؟ همون لحظه جلوی همه تذکر میدین یا شاید اصلا سرش داد بزنین. یه لحظه بیاین به این فکر کنیم که اصلا هدف ما اینه که رفتار کودکمون اصلاح بشه یا فقط جلوی قضاوت دیگران رو بگیریم. حقیقت اینه که وقتی کودک ما توی جمع اشتباه می‌کنه معمولا هیجانش بالاست. از طرف دیگه ممکنه ما هم به خاطر حضور دیگران مضطرب و خجالت‌زده بشیم. توی این شرایط نه کودک آماده‌ی یادگیریه و نه ما آماده‌ی آموزش دادنی. اگه همون لحظه با عصبانیت واکنش نشون بدیم به اعتماد به نفس کودک آسیب می‌زنیم و شاید کودک ما حس کنه داریم تحقیرش می‌کنیم و حتی لجبازتر هم بشه.

پس راه درست چیه؟ اول از همه آرامش خودتون رو حفظ کنید. لازم نیست وانمود کنید هیچ اتفاقی نیفتاده، اما لازم هم نیست صحنه رو به میدان جنگ تبدیل کنید. اگه رفتار کودک خطرناک نیست، کافیه با یه جمله کوتاه بهش بگین الان وقت انجام دادن این کار نیست. بعداً با هم درباره‌ش حرف می‌زنیم. اگه لازم بود کودک رو برای چند دقیقه از موقعیت دور کنید. نه برای تنبیه کردنش، فقط برای آروم شدنش. بعد از اینکه به خونه برگشتین و هر دو تاتون آروم شدین، شروع به گفت‌وگو کنید. به جای سرزنش ازش بپرسین به نظرت امروز چه اتفاقی افتاد؟ اگه دوباره چنین موقعیتی پیش بیاد چه کار دیگه‌ای می‌تونی انجام بدی؟ این سؤال‌ها به کودک کمک می‌کنه مسئولیت رفتارش رو بپذیره، نه اینکه فقط ترس تنبیه شدن داشته باشه. یادتون باشه تربیت مسابقه‌ای برای اثبات کردن اقتدار ما جلوی دیگران نیست. بهترین والدین کسانی نیستند که فرزندانشون هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنند، بلکه کسایی هستند که از اشتباه فرصتی برای یادگیری می‌سازن.